Φύση δεν είναι μόνο τα δέντρα

Αλλά και τα άγρια ζώα που ζουν μέσα στα δάση. Βρίσκω λίγο υποκριτικό λοιπόν να μιλάμε μόνο για τα δέντρα. Διαβάστε και πάρτε μιά ιδέα του τι παίζεται. Οι οργανώσεις προτείνουν, το κράτος κωφεύει.

Γιατί στ'αλήθεια το Υπουργείο καλεί τις οργανώσεις να υποβάλουν προτάσεις;
Είναι οι κυνηγοί κράτος εν κράτει ή απλά η εκάστοτε Ελληνική κυβέρνηση αδιαφορεί εντελώς;

Αθήνα, 09/08/2007
Δελτίο Τύπου των

ANIMA - Συλλόγου Προστασίας και Περίθαλψης Αγριας Ζωής
Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος & Πολιτισμού
Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας της Φύσης
Ελληνικής Ζωολογικής Εταιρείας
Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας
Ελληνικού Κέντρου Δακτυλίωσης Πουλιών
Πανελληνίου Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων

Καθαρά για λόγους νομιμοφάνειας το Υπουργείο καλεί πλέον τις περιβαλλοντικές οργανώσεις να υποβάλουν τις προτάσεις τους για το κυνήγι, καθώς όχι μόνο δεν εντάσσει εδώ και χρόνια καμία από τις απόψεις τους στις εκδιδόμενες ρυθμιστικές διατάξεις αλλά, χρόνο με το χρόνο, υποβιβάζει την ίδια τη διαδικασία. Εφέτος, η διαδικασία ήταν ιδιαιτέρως υποβαθμισμένη. Οι οργανώσεις ειδοποιήθηκαν μόλις την παραμονή να προσέλθουν σε μια συνάντηση, στην οποία δεν υπήρχε κανένα στέλεχος του Υπουργείου με δυνατότητα λήψης αποφάσεων στο συγκεκριμένο θέμα.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, πέρα από τις απόψεις και προτάσεις που εκφράζουν η κάθε μία, επισημαίνουν ότι, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, απαγορεύεται ρητά το κυνήγι κατά την μεταναστευτική και αναπαραγωγική περίοδο. Το Υπουργείο, αντίθετα, εδώ και χρόνια, παραβιάζει τη συγκεκριμένη νομοθεσία με ετήσιες ρυθμίσεις στη λήξη της κυνηγετικής περιόδου, εφαρμόζει κλιμακωτές ημερομηνίες, δημιουργώντας έτσι ένα σωρό εξαιρέσεις και «παραθυράκια».

Με δεδομένη αυτή την πάγια τακτική, ούτε καν οι φετινές πυρκαγιές δεν ήταν αρκετές για να κινητοποιήσουν το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και να γίνουν δεκτά έστω ορισμένα από τα έκτακτα μέτρα που προτάθηκαν από τις περιβαλλοντικές οργανώσεις για την αποφυγή επιπτώσεων στα κατεστραμμένα οικοσυστήματα. Μάλιστα, πρόσφατες τροποποιήσεις της νομοθεσίας φροντίζουν αυτή τη δυνατότητα να μην την έχουν ούτε καν τα Δασαρχεία και οι Διευθύνσεις Δασών, οι οποίοι κανονικά είναι οι καθ' ύλη αρμόδιοι.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις κάνουν έκκληση στο Υπουργείο, αλλά και σε όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς, να σεβαστούν την ουσία της συμμετοχής των περιβαλλοντικών οργανώσεων στην έκδοση της ρυθμιστικής του κυνηγιού και να λάβουν στα σοβαρά τη διαδικασία υποβολής προτάσεων και τις απόψεις μας. Ας σεβαστούμε όλοι μας τους νόμους, συμβάλλοντας έτσι ουσιαστικά στην προστασία του περιβάλλοντος.

***
Διαβάστε και καμαρώστε το ελληνικό φιλότιμο.
Διαβάστε και για το ενδιαφέρον που δείχνει η ελληνική πολιτεία.
Οσοι ενδιαφέρονται μπορούν να βοηθήσουν.

Τα ζώα δεν είναι δικά τους για να βγούνε να κυνηγήσουν. Ο ζωικός πλούτος της χώρας δεν ανήκει ούτε στις κυβερνήσεις, ούτε στους κυνηγούς. Ανήκει σε όλους μας και πρέπει να τα διεκδικήσουμε.

η ιστορία ενός δασικού συνεταιρισμού ή πώς ελληνικά δάση και χωριά είναι ΑΓΟΡΑΣΜΕΝΑ από κατοίκους τους

Το άρθρο του Spiros Margelis H ΕΞΑΓΟΡΑ ΤΗΣ ΛΟΥΨΙΣΤΑΣ ΚΑΙ Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΔΑΣΙΚΟΥ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ στην υπο κατασκευή ιστοσελίδα athamaniotes.gr, ενότητα "ΔΑΣΙΚΟΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ", αποτυπώνει εντυπωσιακά την ιστορία του ελληνικού κράτους και τη σημασία της πτυχής της Οικογένειας στο οικονομικό γίγνεσθαι του τόπου, και για τούτο το ανεβάζω ολόκληρο:

Με την Επανάσταση του 1821 και μετά από αιματηρές θυσίες, οι Έλληνες κατόρθωσαν να αποτινάξουν τον Τουρκικό ζυγό και το 1828 πέτυχαν την αναγνώριση του Ελληνικού κράτους, από τις μεγάλες δυνάμεις. Όμως δυστυχώς η οριοθέτηση των συνόρων άφησε την Ήπειρο και σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας, στην κυριαρχία της Τουρκίας. Οι Ηπειρώτες δεν απελπίστηκαν. Συνέχισαν τον αγώνα, έως ότου το 1881 με την παρέμβαση του Πρωθυπουργού της Αγγλίας Γλάδστωνα, οι Μεγάλες Δυνάμεις, δηλαδή η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ρωσία σε αλεπάλληλες συναντήσεις και διαβουλεύσεις, κατόρθωσαν να πείσουν την Τουρκία να παραχωρήσει στην Ελλάδα την Θεσσαλία και ένα τμήμα της Ηπείρου. Με αυτή την παραχώρηση η πόλη της Άρτας και τα χωριά των ανατολικών Τζουμέρκων περιήλθαν στην Ελληνική επικράτεια.

Όμως οι Τούρκοι που είχαν στην ιδιοκτησία τους αυτές τις περιοχές και τα χωριά, είχαν ήδη προλάβει να τα πωλήσουν σε πλούσιους Έλληνες και το δικαίωμά τους αυτό κατοχυρώθηκε με την Συνθήκη του Βερολίνου. Δύο ήταν οι αγοραστές των χωριών της Άρτας και των Τζουμέρκων. Ο Χρηστάκης Ζωγράφος, ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή προμηθευτής, του Τουρκικού στρατού, δηλαδή είχε αναλάβει την τροφοδοσία και την προμήθεια, σε ότι χρειαζόταν ο Τούρκικος στρατός, ακόμα και σε πολεμοφόδια και ο Κων/νος Καραπάνος γιός του Γεράσιμου Καραπάνου, ο οποίος Γεράσιμος ήταν αρχιεπιστάτης των κληρονόμων του Μουσταφά Πασά, του μεγάλου και σημαντικού αξιωματούχου της Τουρκίας, έμπιστου συνεργάτη του σουλτάνου Αβδούλ Αζίζ Χαν Γαζή και ιδιοκτήτου περιοχών, όχι μόνο χωριών της Ηπείρου και της Θεσσαλίας αλλά και της Δυτικής Μακεδονίας. Οι δύο αυτές Φεουδαρχικές οικογένειες του Ζωγράφου και του Καραπάνου, συγγένεψαν μεταξύ τους και η κόρη του Χρηστάκη Ζωγράφου, η Μαρία παντρεύτηκε τον Κων/νο Καραπάνο και ο πατέρας της τής έδωσε ορισμένα χωριά που είχε στην ιδιοκτησία του, μεταξύ αυτών και την Λουψίστα, (όπως όλοι μας γνωρίζουμε, Λουψίστα ονομάζονταν τότε το Αθαμάνιο και το κάτω Αθαμάνιο).

Η συμπεριφορά των καινούργιων αφεντάδων ήταν όχι μόνο η ίδια με των Τούρκων, αλλά και χειρότερη. Οι καταπιέσεις δεν υποφέρονταν και οι φόροι ήταν αβάστακτοι. Σχεδόν το 50% της σοδειάς πήγαινε στις αποθήκες και στο Ταμείο του Τσιφλικά Καραπάνου. « Πέτρα, Χώμα και κλαρί » όπως έλεγαν τότε, ήταν στην απόλυτη δικαιοδοσία της οικογένειας Καραπάνου. Οι ταλαίπωροι, αλλά περήφανοι προγονοί μας, απελπισμένοι γιατί με την απελευθέρωση από τους Τούρκους άλλα περίμεναν, αποφάσισαν να αγοράσουν οι ίδιοι μόνοι τους το δικό τους χωριό αν ο Καραπάνος είχε πρόθεση να το πουλήσει. Πήγαν στην Άρτα εκπρόσωποι των κατοίκων και έκαναν γνωστή στον Καραπάνο την απόφασή τους. Ο Καραπάνος δέχτηκε την πρότασή τους γιατί έβλεπε ή μάλλον είχε αντιληφθεί πως ο Φεουδαρχισμός και τα Τσιφλίκια αργά ή γρήγορα θα γίνουν παρελθόν και οι απαλλοτριώσεις από το κράτος θα είναι η τελική κατάληξη.

Στη συνέχεια το 1882 ο Καραπάνος έβαλε δύο δικούς του ανθρώπους, τον Ζαχαρή και τον Παντούλα και αφού επισκέφθηκαν την περιοχή έκαναν ένα ενδεικτικό κτηματολόγιο. Μετά από αυτές τις προεργασίες, η επιτροπή των προγόνων μας κατέβηκε πάλι στην Άρτα, επισκέφθηκε και ζήτησε τη συμβουλή δικηγόρου και μετά από πολλές συναντήσεις με τους δικηγόρους της οικογένειας Καραπάνου αποφασίστηκε και από τις δύο πλευρές να συνταχθεί συμβόλαιο αγοραπωλησίας. Αυτό συντάχθηκε στις 16 Ιουνίου 1883 και είχε τον αριθμό 1486. Το συμφωνηθέν ποσό το οποίο θα έπρεπε να εξοφληθεί μέσα σε οκτώ χρόνια δηλαδή το 1891 ήταν 4.500 χρυσές λίρες Τουρκίας, σύν 8% ετήσιος τόκος. Την κυριότητα βέβαια κρατούσε η οικογένεια του Καραπάνου μέχρι την τελική αποπληρωμή.

Με την υπογραφή του συμβολαίου αποκτήθηκε το δικαίωμα εκμετάλλευσης των κτημάτων και των βοσκοτόπων και το 1884 οι πρόγονοί μας ενοικίασαν τις βοσκές στους μεγαλοκτηνοτρόφους, Κολιό Παπά από τους Μελισσουργούς και Χρήστο Γιώργο από τους Ραφταναίους για δέκα χρόνια αντί του ποσού των 58.000 δρχ. Δυστυχώς όμως έσοδα άλλα δεν υπήρχαν και πολλές δόσεις της συμφωνηθείσης αγοραπωλησίας δεν πληρώθηκαν. Η συμβολαιογραφική συμφωνία πλησίαζε να λήξει και μόνο 7.000 δρχ είχαν πληρωθεί. Δηλαδή γύρω στις 1.750 χρυσές λίρες Τουρκίας. Οι πιέσεις και τα εξώδικα από την άλλη πλευρά του Τσιφλικά δεν είχαν τελειωμό.

Αφού παρήλθε ο χρόνος και οι πιέσεις και τα εξώδικα δεν έφερναν κανένα αποτέλεσμα, η Μαρία Καραπάνου που φαίνονταν και ήταν η ιδιοκτήτρια του χωριού, κατέθεσε αγωγή για την διάλυση του συμβολαίου. Έγιναν αλλεπάλληλες δίκες και οι πρόγονοί μας βρίσκονταν κυριολεκτικά στο πόδι, βουτηγμένοι στα έξοδα και στις ταλαιπωρίες. Τελικά τελεσιδίκησε το δικαστήριο υπέρ της Μαρίας Κ. Καραπάνου με αποτέλεσμα, να διαλυθεί το συμβόλαιο και να χαθούν όχι μόνο τα δικαιώματα αλλά και τα χρήματα που είχαν δοθεί. Στην συνέχεια η οικογένεια Καραπάνου έβγαλε εκ νέου για πούλημα το χωριό. Ενδιαφέρθηκε να το αγοράσει ο αρχιτσέλιγκας από τους Μελισσουργούς, Κολιός Παπάς. Οι πρόγονοί μας ξέροντας το σκληρό χαρακτήρα του και αντιλαμβανόμενοι τι θα επακολουθούσε, θορυβήθηκαν και σε επανειλημμένες συσκέψεις που έκαναν στο χωριό, πάντοτε ενωμένοι και μονιασμένοι, αποφάσισαν να ξεκινήσουν καινούργιες διαπραγματεύσεις για την σύνταξη νέου συμβολαίου εξαγοράς του χωριού από τους ίδιους. Με την απόφαση αυτή αναπτερώθηκαν οι ελπίδες να γίνουν κύριοι στις ποτισμένες με αίμα και ιδρώτα περιουσίες τους και ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος.

Σε ανάμνηση αυτής της απόφασης και για το ρίζωμα του τελικού και ιερού σκοπού της εξαγοράς, το φθινόπωρο του 1897 δύο σχολιαρόπαιδα, ο Λαμπράκης Ψωράκης και ο Νικόλαος Χατζηγιάννης φύτεψαν τον πανέμορφο και σκιερό πλάτανο της πλατείας, που όλοι μας σήμερα απολαμβάνουμε τη δροσιά του τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο πλάτανος αυτός είναι μνημείο, είναι σύμβολο των θυσιών, και ενότητας και ομόνοιας των προγόνων μας. Με αναπτερωμένες λοιπόν τις ελπίδες τους, άρχισαν τα ταξίδια στην Άρτα και τις επαφές με δικηγόρους, καθώς και με αντιπροσώπους της οικογένειας Καραπάνου, προσπαθώντας να βρουν λύση και να πετύχουν τους καλύτερους όρους εξαγοράς του χωριού. Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, αντιθέτως ήταν πολύ δύσκολα. Χρειάζονταν χρήματα και δυστυχώς αυτά δεν υπήρχαν. Η πλευρά Καραπάνου ήταν ανένδοτη. Οι μέρες και οι μήνες περνούσαν. Οι συζητήσεις συνεχίζονταν. Οι πρόγονοί μας αν και περνούσαν στενοχώριες και ταλαιπωρίες κέρδιζαν χρόνο, προσπαθώντας να βρουν χρήματα, σε αντίθεση με τους Καραπαναίους που βιάζονταν να τελειώσουν το γρηγορότερο, ενδεχομένως από το φόβο των απαλλοτριώσεων.

Σε αυτή τη φάση η οικογένεια του Φεουδάρχη Τσιφλικά έκανε πρόταση στους αγοραστές προγόνους μας να φέρου εφ’ όσον δεν είχαν χρήματα αξιόπιστο άνθρωπο να εγγυηθεί για την τήρηση της συμφωνίας και να πληρώσει την προκαταβολή που θα συμφωνήσουν. Η επιθυμία, το πείσμα, και το πάθος να πετύχουν την απαγκίστρωση από τα δίχτυα και τα νύχια του Τσιφλικά είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθεί ο σωτήρας εγγυητής. Ήταν χωριανός, Λουψισνός και το όνομά του Δημήτριος Αλυμάρας. Ο Δημήτριος Αλυμάρας δεν ήταν άλλος από τον Αναγνώστη Αλυμάρα, ο οποίος πήρε το όνομα αυτό όταν πήγε καλογεροπαίδι στο μοναστήρι του Ντούσκου στην περιοχή των Τρικάλων. Όταν ενηλικιώθηκε έφυγε από το μοναστήρι και ανέλαβε επιστάτης και διαχειριστής για πολλά χρόνια στο Τσιφλίκι του Χρηστάκη Ζωγράφου στη Λαζαρίνα της Θεσσαλίας. Οικονόμος καθώς ήταν είχε το κουμάντο του. Αυτόν σκέφτηκαν οι αείμνηστοι πρόγονοί μας,και χωρίς να χάσουν καιρό, τρεις απ’ αυτούς, οι Λάμπρος Παπαγιάννης, Απόστολος Κωσταβασίλης και Χρήστος Ξυνός ταξίδεψαν στη Λαζαρίνα και έπεισαν τον Αναγνώστη Αλυμάρα να έρθει στην Άρτα και να εγγυηθεί για την εξαγορά του χωριού. Πράγματι ταξίδεψε μαζί τους στην Άρτα, ενώ κατέβηκαν και πολλοί χωριανοί για να συναντήσουν τους ανθρώπους του Καραπάνου. Αυτοί δεν τον δέχτηκαν στην αρχή ως εγγυητή γιατί τους ήταν άγνωστος και δεν γνώριζαν την οικονομική του κατάσταση. Τότε ο Αναγνώστης έβγαλε από το σελάχι, το κιμέρι με τις χρυσές λίρες, το πέταξε πάνω στο τραπέζι και πεισθέντες οι αντίδικοι ότι πράγματι είναι σε θέση να εγγυηθεί, δέχτηκαν να συνταχθεί το συμβόλαιο. Βέβαια στη σύνταξη του συμβολαίου υπήρχαν όροι που εξυπηρετούσαν στο ακέραιο τα συμφέροντα της οικογένειας Καραπάνου, δεδομένου ότι οι πλούσιοι, οι ισχυροί και οι ευνομούμενοι εκείνης της εποχής, επιρέαζαν την πολιτική ζωή της χώρας. (άλλωστε έτσι δυστυχώς συμβαίνει πάντα). Μην ξεχνάμε ότι ο Καραπάνος ήταν υπουργός οικονομικών της τότε Ελληνικής κυβέρνησης.

Η νέα αυτή συμβολαιογραφική πράξη εξαγοράς της Λουψίστας, δηλαδή του Αθαμανίου και κάτω Αθαμανίου από τους ίδιους τους κατοίκους συντάχθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1898, από τους συμβολαιογράφους Άρτας, Αναστάσιο Ρίζο και Ιωάννη Τσίτσα παρουσία του πληρεξούσιου δικηγόρου της Μαρίας Καραπάνου, του περιβόητου Χέλμη και των εκπροσώπων των Αθαμανιωτών που ήταν οι εξής: Αθανάσιος Τσίπρας, Νικόλαος Τυρολόγος, Λάμπρος Παπάς, Κωνσταντίνος Ψωράκης, Απόστολος Καραγιάννης, Φώτης Στασινός, Νικόλαος Γάκης, Κωνσταντίνος Στούμπος, Σωτήρης Δ. Φωτης, Αλέξιος Γ. Φώτης, Απόστολος Χρήστο Κώστας, Γεώργιος Μάστορας, Γεώργιος Κοντογιώργος, Δημήτριος Λιλής, Λάμπρος Χατζηγιάννης, Γεώργιος Ι. Κωσταβασίλης, Χρήστος Σχωρτσιανίτης και Δημήτριος Ι. Ζορμπάς. Το χρηματικό ποσό της εξαγοράς ήταν τεράστιο για την εποχή εκείνη. Επί πλέον μπήκε στο συμβόλαιο και ο τόκος 6% ετησίως. Κανονίστηκε σε δόσεις, αφού δόθηκε η προκαταβολή και ο χρόνος εξόφλησης 33 χρόνια και 8 μήνες. Πάντως όροι απαράβατοι, στο συμβόλαιο, το χωριό (κτήματα, σπίτια κλπ) να παραμείνουν στην κυριότητα του Καραπάνου μέχρι τελικής αποπληρωμής του συμφωνηθέντος ποσού και των τόκων. Όπως αναφέρεται στο συμβόλαιο, οι αγοραστές χωρίστηκαν σε 18 ομάδες. Κάθε ομάδα αποτελούνταν από πέντε έως δέκα οικογένειες και τα μέλη της κάθε ομάδας ήταν υποχρεωμένα να πληρώνουν αλληλέγγυα, δηλαδή αν ένα μέλος δεν είχε να πληρώσει, ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν για λογαριασμό του, τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας με μέριμνα του αρχηγού αυτής, ο οποίος πλήρωνε και τα περισσότερα.

Σε αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις και στις δυσκολίες ορισμένων ο αείμνηστος Αναγνώστης βρέθηκε συμπαραστάτης, βοηθώντας οικονομικά όσους δεν μπορούσαν να πληρώσουν, με αποτέλεσμα, ο αξιόλογος αυτός άνθρωπος να πεθάνει πάμπτωχος και πεινασμένος, στη σβάρα όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Αξιοσημείωτο είναι πως οι εισπράκτορες της οικογένειας Καραπάνου όταν έρχονταν στο χωριό για να εισπράξουν τις δόσεις συνοδεύονταν πάντοτε από Χωροφύλακες και όσους δυστροπούσαν ή δεν είχαν να πληρώσουν, τους συλλαμβάνανε και ακολουθούσαν, ξυλοδαρμοί, κάθε είδους εξευτελισμοί και στο τέλος κατασχέσεις ακόμα και οικόσιτων ζώων. Βέβαια όλη την δασική έκταση η πωλήτρια Μαρία Κ. Καραπάνου και οι κληρονόμοι της, την κράτησαν στην κυριότητά τους μέχρι το 1923 που την παραχώρησε στους εξαγοραστές τελείως αποψιλωμένη από δέντρα, γιατί όλα αυτά τα χρόνια αυτή και οι κληρονόμοι της, πωλούσαν την ξυλεία χωρίς να ενδιαφέρονται για την απογύμνωση αυτών των δασικών εκτάσεων.

Σημειωτέον δε πως όταν λέμε την παραχώρησε εννοούμε μόνο την εκμετάλλευση, τη νομή, γιατί την υψηλή κυριότητα την ανέλαβε και την πήρε το κράτος. Αυτή δε πάλι μετά από πολύχρονους και πολυέξοδους δικαστικούς αγώνες, πήραν τελικά οι Αθαμανιώτες το έτος 1998. (Αριθ. πρωτ. απόφασης 71110/11108/7 Οκτωβρίου 1998).

Με την παραχώρηση που έγινε λοιπόν το 1923 οι πρόγονοί μας προχώρησαν στην ίδρυση του Συνεταιρισμού. Έτσι το έτος 1925 ιδρύθηκε ο Αναγκαστικός Συνεταιρισμός Δάσους και Χορτονομής Λουψίστας μετά από σχετικό Νομοσχέδιο και νόμο του κράτους περί ιδρύσεως Αναγκαστικών Συνεταιρισμών. (νόμος 602/1915). Η έγκριση για την ίδρυση υπεγράφη στις 24 Μαρτίου 1925.

Για Το Μητροπολιτικό Πάρκο Στο Ελληνικό

Μια ανάλυση ενός φίλου με συγκεκριμένες προτάσεις για το Ελληνικό (τροφή για σκέψη) :

Θα ήθελα να σημειώσω τα παρακάτω (λαθροχειρίες):

1)Ο συνολικός χώρος του αεροδρομίου δεν είναι 6600 όπως ισχυρίζεται ο κ. Σουφλιάς. Γίνεται τόσος όταν προσθέτονται γύρω χώροι πράσινου, όπως το Golf Γλυφάδας(660στρ) , ο Αγ. Κοσμάς

2)Ο συνολικός χώρος προς πώληση είναι 1000 στρέμματα, όπου θεωρητικά θα χτιστούν 300 στρέμματα και τα υπόλοιπα θα είναι πράσινο. Οπότε 6600-300=6300 στρέμματα πράσινο και μόνο 10% οικοδόμηση. Ξεχνάει δρόμους, οικοδομήσεις στο πάρκο και πλακοστρώσεις. Οπότε, συνολικά το πράσινο μάλλον θα είναι 55%.

3)Στην πρόταση για πάρκο του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε έχουν διατηρηθεί οι αεροδιάδρομοι (λόγω σημαντικού κόστους απομάκρυνσης μπάζων) με αποτέλεσμα αυτός ο τεράστιος χώρος να μην είναι ουσιαστικά πάρκο και να μην λειτουργεί βιοκλιματικά το πάρκο, αφού η θαλάσσια αύρα θερμαίνεται περνώντας πάνω από τους 2-3 διαδοχικούς τεράστιους χώρους <<θερμού>> μπετόν.

4)Ξεχνά ο κ. Υπουργός ότι ένα μεγάλο μέρος έχει ήδη κατασκευαστεί (Ολυμπιακά έργα, αμαξοστάσια ΕΘΕΛ, ΤΡΑΜ, πυροσβεστικός σταθμός και διάφορα ιδρύματα). Συνολικά πάνω από 1200 στρέμματα.

5)Τα πάρκα απαιτούν πόρους. Οικονομικούς και φυσικούς. Οι οικονομικοί πόροι εξασφαλίζονται από τα 1000 δημόσια στρέμματα που θα πουληθούν. Δεν αναφέρεται ότι:

α) από τα ολυμπιακά έργα – θα ήταν προσωρινά κι έγιναν μόνιμα– εισπράττονται χρήματα.

β) ότι πράσινο σημαίνει κυρίως υγεία , χαρά, αίσθηση, ζωή. Και είναι προφανές ότι για να χτιστεί ένα νοσοκομείο δεν πρέπει να πουλήσουμε το δίπλα κτήμα. Θα ήταν πολύ ωραίο να μας πει ο υπουργός ένα μπετονένιο έργο ένα δρόμο που για να γίνει πουλήθηκαν κτήματα του δημοσίου

Ξεχνάει το Υ.πε.ΧΩ.Δ.Ε., τον πράσινο πόρο. Όταν ο κύριος Μάνος-β τέως ΥΠΕΧΩΔΕ- αύξησε την βενζίνη κατά 50 δρχ. ανά λίτρο, το 10% δηλαδή 5 δρχ. θα δίνεται για το περιβάλλον. Είναι τεράστιο ποσό και φυσικά τίποτα δεν δίνεται για το περιβάλλον, παρά ελάχιστα. Σημειώνω ότι το Υ.πε.ΧΩ.Δ.Ε είναι υπεύθυνο για τη συντήρηση πρασίνου στην Αθήνα, όλων των κύριων οδών. Η κατάσταση είναι τραγική. Δεν έχει πληρωθεί καμία εργασία για το 2004, 2005, μόνο 300.000 ευρώ για το 2006 με συνολικά χρωστούμενα άνω των 7 εκ. ευρώ, με αποτέλεσμα πλέον οι εργολάβοι να ζητούν τα λεφτά δικαστικά, να μην γίνεται ουσιαστικά συντήρηση, νερά να τρέχουν – με επικινδυνότητα για τους οδηγούς -, τα φυτά να ξεραίνονται και οι χώροι να είναι γεμάτοι – με ευθύνη και των πολιτών- σκουπίδια.

Όσο για τους φυσικούς πόρους, αυτή τη στιγμή όλα ποτίζονται δυστυχώς με ΕΥΔΑΠ. Σε 4 ημερίδες που διοργανώθηκαν από το 2000 ενόψει της προετοιμασίας για την Ολυμπιάδα έως και το 2004 (χορηγός η Καθημερινή με οργανωτές Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε, Γεωπονικό, ΓΕΩΤΕΕ, ΠΕΕΓΕΠ) προτάθηκε προς το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε να υδροδοτηθεί το Ελληνικό με αγωγό από Ψυτάλλεια χρησιμοποιώντας τα εκατομμύρια κυβικά κατάλληλο νερό που πετιούνται στη θάλασσα. Η πρόταση θεωρήθηκε ακριβή από τους κρατικούς φορείς (ένα Φ300 στις γραμμές του τραμ), ακόμα και αν είχε κόστος (με ανάλυση κόστους και απαιτήσεων) 4 μηνών λογαριασμούς ΕΥΔΑΠ.

Προτάθηκε τότε εναλλακτικά να γίνει μικρός compact βιολογικός όπου θα χρησιμοποιεί τα απόβλητα που έρχονται από Βάρκιζα, Βουλιαγμένη, Γλυφάδα, Βούλα, Αργυρούπολη, Ελληνικό και έχουν αντλιοστάσιο στο χώρο κάτω από το αεροδρόμιο και στέλνονται στην Ψυτάλλεια με τεράστιο κόστος μεταφοράς. Αναλόγως, φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

Ως προς το κόστος του χώματος, ποιοτικό Χώμα στην Αττική πλέον δεν υπάρχει και εισάγουμε με τεράστιο κόστος από Θήβα, οδικώς, ή από την Καβάλα, (απ’ το λιμάνι). Το κόστος είναι τεράστιο. Προτάθηκε τότε το χώμα που θα εξαχθεί από το Μετρό να μην πεταχτεί στις χωματερές, αλλά να βελτιωθεί και να χρησιμοποιηθεί. Η πρόταση απορρίφθηκε. Σημειωτέον ότι το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. πληρώνει για το χώμα μόνο 1,86 ευρώ ανά κυβικό, με αποτέλεσμα οι μεγάλες εταιρείες να τοποθετούν αντί για χώμα μπάζα (η μη απομάκρυνση μπάζων είναι μεγαλύτερη σε κόστος) με αποτέλεσμα το χώμα στα νέα πάρκα να είναι απαράδεκτο για φυτεύσεις και η ανάπτυξη φυτών σε αυτό να είναι μικρή έως ελάχιστη.

Οι προτάσεις συνεχίστηκαν. Για βελτιωτικά προτάθηκε η χρήση λυματολάσπης από τη Μεταμόρφωση (άνευ βιομηχανικών λυμάτων), η οποία όμως μέχρι σήμερα καταλήγει στις χωματερές, ενώ η Ελλάδα εισάγει το ίδιο υλικό- απολυμασμένο- από Γερμανία με 10 ευρω ανά 70 λίτρα.

Στα φυτικά υλικά προτάθηκε, αντί της εισαγωγής ξένων φυτών, η συμβολαιϊκή παραγωγή με τους Έλληνες παραγωγούς, όπως γίνεται σε όλα τα μεγάλα πάρκα εκθέσεων στο εξωτερικό. Προφανώς έτσι θα είναι πιο φθηνά και δεν θα έχει ενδιάμεσο κέρδος.

Τέλος προτάθηκε ότι τα έργα πράσινου πρέπει να δίνονται σε εταιρείες πράσινου (Ε.Π.) αυτοτελώς και όχι σε μεγάλες εταιρείες και αυτές να τις αναθέτουν στις Ε.Π. με υπεργολαβικά συμβόλαια, όπως γίνεται τώρα με σημαντικό όφελος για το Κράτος.

Όλες οι ανωτέρω προτάσεις, οι οποίες διατυπώθηκαν στις προαναφερθείσες ημερίδες από έγκριτους επιστήμονες και ιδιωτικούς φορείς, δεν εισακούστηκαν. Είναι προφανές ότι η αντιμετώπιση αυτή βασίζεται στην πολιτική επιλογή και τα συμφέροντα που στηρίζουν την κάθε εξουσία και δεν έχει καμία σχέση με τις ολοσέλιδες διαφημίσεις του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε για το περιβάλλον. Σήμερα, τη στιγμή που το μητροπολιτικό πάρκο του Ελληνικού μπαίνει στην ημερήσια διάταξη, είναι περισσότερο από ποτέ ανάγκη να ληφθούν υπόψη αυτές οι προτάσεις, για να αποκτήσει επιτέλους η πρωτεύουσα τον πνεύμονα πρασίνου που της αξίζει.

Κ. Τάτσης

ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες

Μια συλλογή από άρθρα, Νόμους, κλπ, σχετικά με τη Πάρνηθα στην ιστοσελίδα: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΧΩΡΩΝ

..και μια είδηση από την ιστοσελίδα Engineering:

Ελληνική Τεχνοδομική: Πώληση συμμετοχής στο Καζίνο Πάρνηθας
26/6/2007, 7:00:00 πμ - Ναυτεμπορική

ΓΙΑ ΠΩΛΗΣΗ της συμμετοχής της στο Καζίνο Πάρνηθας κάνει λόγο για πρώτη φορά σε επίσημη παρουσίασή της στους θεσμικούς στο Λονδίνο η Ελληνική Τεχνοδομική (ΕΛΤΕΧ). Η ΕΛΤΕΧ ελέγχει το 30% της εταιρείας Athens Resort Casino, η οποία με τη σειρά της συμμετέχει στην Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας. Η πρόθεσή της αυτή είχε γίνει γνωστή και στο παρελθόν, χωρίς να πάρει επίσημη μορφή, ενώ πιθανός αγοραστής μπορεί να είναι το επενδυτικό κεφάλαιο ΒC Partners το οποίο ελέγχει το υπόλοιπο 70% της Athens Resort Casino.
Σύμφωνα επίσης με την παρουσίαση που γίνεται στo πλαίσιο Roadshow, υπό την διοργάνωση της Citigroup, η ΕΛΤΕΧ από τη συμμετοχή της στη Γέφυρα Ρίο-Αντίρριο αναμένει έσοδα (μερίσματα) της τάξεως των 230 εκατ. ευρώ μέχρι το 2040, χωρίς να υπολογίζεται η αύξηση του ποσοστού της λόγω της συγχώνευσης με την Παντεχνική. Ακόμη, το 2007 τα έσοδά της από τη δραστηριότητα της διαχείρισης αποβλήτων υπολογίζονται σε 70 με 75 εκατ. ευρώ και το 2008 90 με 100 εκατ. ευρώ.

Πάρνηθα 2007: ένα τραγούδι για τη Πάρνηθα

Δυο παιδιά από Θεσαλονίκη, ο Φώτης Μήλιος και ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, σκάρωσαν ένα τραγούδι για την Πάρνηθα, που ανέβηκε στην ιστοσελίδα του Φώτη Μήλιου, όπου μπορείτε να το ακούσετε.

τίτλος: Πάρνηθα 2007
Μουσική: Φώτης Μήλιος
Στίχοι: Δημήτρης Παπαδόπουλος / Φώτης Μήλιος

Αντιγράφω το ηλεκτρονικό μήνυμα, που έστειλε ο Φώτης:

Προς όλα τα μέλη της Αναδάσωσης.
Είμαστε από την Θεσσαλονίκη.
Μετά την πυρκαγιά του μεγαλυτέρου πνεύμονα της Αθήνας, καθώς και των υπολοίπων περιοχών της χώρας μας, αποφασίσαμε να γράψουμε ένα τραγούδι - μήνυμα για την ανεύθυνη πολιτική ηγεσία των τελευταίων τριάντα και πλέον χρόνων, η οποία οδήγησε την Ελλάδα σε ολοκληρωτική σχεδόν οικολογική καταστροφή.
Δεν θέλουμε να πούμε πολλά! Το μήνυμα το δίνουμε μέσα από το τραγούδι μας με τον τίτλο " Πάρνηθα 2007 ". Κάποτε οι υπεύθυνοι πρέπει να τιμωρηθούνε!
Αν θέλετε να ακούσετε το τραγούδι, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα musicwave.gr/milios/, αν πάλι, κάποιοι από εσάς θέλετε να το κατεβάσετε στείλτε μου μήνυμα για να σας το στείλω μέσω email! Το τραγούδι είναι χωρητικότητας 5,2 MB περίπου.

Με εκτίμηση

Φώτης Μήλιος

Το τραγούδι για τη Πάρνηθα που κάηκε φέτος το καλοκαίρι, ανέβασα στο e-snips.com, μετά από άδεια του συνθέτη που επιθυμεί να διαδοθεί, και όπου μπορείτε να το ακούσετε και να το κατεβάσετε:

Get this widget | Share | Track details

____________________________
ΣΗΜ. αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι, διαλέξτε:
http://musicwave.gr/milios/
http://www.esnips.com/doc/4851d0be-800a-4b61-a252-7eecac2ad245/Parnitha_2007

Πιάστε Αυτό Το Ελάφι !!!

Αυτό το ελάφι ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ για κακουργήματα ενάντια στον ιερό χλοοτάπητα του Καζίνο Μοντ - Παρνές.


27 άλλα ελάφια που έριξαν λίγες μπογιές και έγραψαν κάποια συνθήματα στον ιερό χώρο του Καζίνο ως διαμαρτυρία για την καταστροφή της Πάρνηθας πιάστηκαν από πολυάριθμες δυνάμεις πάνοπλων ελαφοκυνηγών ύστερα από γιγαντιαία επιχείρηση στο βουνό, στην οποία συμμετείχαν και ελικόπτερα. Τα ιδιαίτερα επικίνδυνα αυτά ελάφια για όλη την κοινωνία αλλά και για τον καθένα πολίτη ξεχωριστά, τα οποία είχαν το θράσος να συμμετέχουν και σε ανοιχτή πορεία προς το Καζίνο την Παρασκευή, ξυλοκοπήθηκαν ανηλεώς σε τρεις διαφορετικές περιστάσεις (τη στιγμή της σύλληψης, στη ΓΑΔΑ αλλά και στη δίκη τους) και δικάζονται σήμερα για το κακούργημα της διακεκριμένης φθοράς ύψους 200 € των εγκαταστάσεων του Καζίνο αλλά και της διατάραξης της κοινής μας ειρήνης. Ο υπουργός των ελαφοκυνηγών με διάγγελμά του καθησύχασε το λαό και κάλεσε όλους τους πολίτες να παραμένουν ήσυχοι στα σπίτια τους και να αφήσουν τους ελαφοκυνηγούς να συνεχίσουν το ωραίο έργο τους.

Την ίδια ώρα ο αρχηγός του τσιμεντοκράτους επαναλάμβανε μανιωδώς από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης του ζωικού μας βασιλείου ότι "όπου ήταν δάσος θα (μαναξανα)γίνει τσιμεντοδάσος". Ο επικεφαλής του υπουργείου τσιμεντοποίησης ανέλαβε να εκτελέσει την λαϊκή αυτή ετοιμηγορία αποφασίζοντας να παραχωρήσει 62,5 στρέμματα των καμένων της Πάρνηθας στο Καζίνο Μοντ - Παρνές για την προσφορά του στην πατρίδα αλλά και άγνωστο πόσα άλλα για τη δημιουργία τεχνολογικού πάρκου στις παρυφές του βουνού. Μετά την απόφαση κοκορομαχίες επακολούθησαν στη βουλή ενόψει και της μάχης των εντυπώσεων για τις επερχόμενες εκλογές.

ΥΓ. Η παραπάνω ιστορία είναι άκρως πραγματική. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά απολύτως εσκεμμένη.

ΥΓ2. Δεν έχουν περάσει πολλές βδομάδες από εκείνη την κυριακή, όταν χιλιάδες ακυβέρνητα ελάφια συνευρεθήκαμε στο κέντρο της τσιμεντούπολης για να αντιδράσουμε στην καταστροφή του κόσμου μας. Παρ' όλα αυτά, η καταστροφή συνεχίζεται αμείωτη. Μέχρι λοιπόν τη χάραξη ενός δικού μας λόγου μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες της ομάδας δε μπορούμε παρά να δηλώσουμε :

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΑΦΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΑΦΟΚΥΝΗΓΩΝ, ΤΩΝ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΩΝ, ΤΩΝ ΚΑΖΙΝΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΚΟΡΟΜΑΧΙΩΝ

Αθήνα - Πράσινη Πόλη

Θέτω προς συζήτηση ένα κείμενο που μου έστειλε ένας φίλος γεωπόνος.

ΑΘΗΝΑ - ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΟΛΗ

Η Αθήνα είναι μια πόλη χωρίς πράσινο. Οι δείκτες που υπάρχουν για τους επιστήμονες του χώρου ,ως προς το κατά κεφαλήν πράσινο και το περαστικό πράσινο είναι τόσο δραματικοί που καλύτερα να μην τους αναφέρουμε. Θα γίνει προσπάθεια όμως να δούμε το πρόβλημα, και να βρεθούν λύσεις για να γίνει η Αθήνα μας μια πιο πράσινη πόλη.

Ο γραφών είχε την ευτυχία να γεννηθεί και να μεγαλώσει στο κέντρο της πόλης, λίγα μέτρα από την Ακρόπολη και του Φιλοπάππου. Το παιδικό παιχνίδι γινόταν μέσα στα με γνώση και σύνεση φυτεμένα μονοπάτια και συστάδες από τον μεγάλο μας αρχιτέκτονα Πικιώνη, στις φυτεύσεις της Αρχαίας Αγοράς από την Αμερικάνικη Αρχ. Σχολή και στις δασικές εκτάσεις φυτεμένες από την ΕΠΟΝ (Νοτιοδυτικό τμήμα Φιλοπάππου) και προσκόπους (Ανατολικό και Βόρειο τμήμα του λόφου).

Το παρόν κείμενο επιδιώκει να τονίσει την αλόγιστη και έξω από την λογική επιστημονική διαχείριση ενός τέτοιου φυσικού κάλους χώρο ,από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Αποψιλώθηκαν όλοι οι θάμνοι σχίνα, ιουστικιές ,άκανθες, μηδικές ,αγκάβες, μετέτρεψαν σε δέντρα όλες τις χαρουπιές και άκαρπες ελιές που χρησιμοποιούνταν ως οπτικούς βράχους ,για λόγους καθαριότητας. Άραγε γνωρίζουν ότι αυτά τα φυτά, όπως οι άκανθες, απεικονίζονται στις κολόνες Κορινθιακού ρυθμού;

Τι σημαίνει αυτό; Οι κάτοικοι της πόλης απόλυτα απομακρυσμένοι από την φύση όταν βρεθούν σε έναν τέτοιο χώρο , ξεχνούν την ύπαρξη του άστεως, και χαλαρώνουν. Μια μικρή βόλτα στα γειτονικά πάρκα φτάνει για να ηρεμίσουν και να γεμίσουν τις «δεξαμενές» για την συνέχιση της αφύσικης ημέρας τους στο άστυ. Η ύπαρξη χώρων πρασίνου είναι απόλυτα αναγκαία μέσα και γύρω από το άστυ για την φυσιολογική λειτουργία και ευεξία των πολιτών της Αθήνας μας.

Σημαντικότατη είναι και η πρόσφορα των χώρων πρασίνου στην ατμόσφαιρα. Με το πέρασμα των χρόνων νέες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν πόσο ωφέλιμο είναι το δάσος στην ατμόσφαιρα. Η πρόσφορα σε Ο² ,η δροσιά, η απορρόφηση ηλιακής ενέργειας ,η κατακράτηση μικροσωματίδιων –με την σημασία που έχουν στις καρκινοπάθειες- η απορρόφηση της ηχορύπανσης ,η συγκράτηση της βροχής-έχουν άραγε αναρωτηθεί οι αρχαιολόγοι που έδιναν τις εντολές που προαναφέρθηκαν γιατί γεμίζουν λάσπη μετά από κάθε βροχή οι ενεσκαμενοι χώροι γύρω από την Ακρόπολη μετά την αποψίλωση-τέλος την επίδραση των πράσινων στο κλίμα της πόλης.

Με το τελευταίο θα ασχοληθούμε λιγάκι παραπάνω, μια που είναι πρόσφατες ,τα τελευταία έτη, οι χιλιάδες των νεκρών -Παρίσι 2003-από τις ακραίες θερμοκρασίες των πόλεων. Είναι μελετημένη αυτή η λειτουργία (εργαστήρια Ανθοκομίας και Μετεωρολογίας καθ. Χρονοπουλος, Κα Σερέλη) και στην Αθήνα. Συγκεκριμένα ξέρουμε πόσο ενεργό ρόλο παίζει ο Εθνικός Κήπος στις γύρω περιοχές. Ξέρουμε επίσης ότι το Πεδίο του Άρεως χάνει σημαντικά, λόγο των πολύ πλατιών για πάρκο ασφαλτικών δρόμων που το διασχίζουν. Όλοι μας το βιώνουμε όταν κατεβαίνοντας τη Β. Κωνσταντίνου φτάνοντας στο Παναθηναϊκό Στάδιο η δροσιά είναι αισθητή και όταν κινούμαστε με μηχανή καταλαβαίνουμε την αναγκαιότητα του μπουφάν τα καλοκαιρινά βράδια.

Ποια είναι η λύση για τις υψηλές θερμοκρασίες κατά την διάρκεια της ημέρας; Όλοι αγοράζοντας από ένα air condition θεωρούν πως λύνουν το πρόβλημα μέσα στο σπίτι τους μη γνωρίζοντας πως τελικά το πολλαπλασιάζουν έξω από την πόρτα τους. Σκεφτόμενος ότι όπου ήταν δυνατόν να υπήρχε ένα πλατάνι στην ανατολική αυλή ενός σπιτιού θα μείωνε την θερμοκρασία του μπετόν που ανάβει το καλοκαίρι κατά 5-6 βαθμούς όποτε το αποτέλεσμα θα ήταν ένα σπίτι ανεκτό-καλοκαιρινό διότι πρέπει να το βιώσουμε και αυτό-το μεσημέρι και το βράδυ ανοίγοντας τις μπαλκονόπορτες (να κάνει ρεύμα λέγανε παλιότερα). Με τον κατάλληλο βοικλιματικό σχεδιασμό τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά. Το αντίστοιχο σπίτι με Α.C έχει 22°C εντός και 6-8 πρόσθετους βαθμούς στην εξωτερική μονάδα. Εκτός αν καλοκαίρι για έναν εργαζόμενο σημαίνει σπίτι με air condition και κατευθείαν στο όχημα με Α.C.Από το πάρκινγκ της οικίας κατευθείαν στο πάρκινγκ της εργασίας και τέλος εργασία με A.C.Αυτό αφορά κάποιους , πέρα από αφύσικα, είναι ταξική λύση για τα στελέχη της κοινωνίας. Η πλέμπα θα εργάζεται εκτός, θα κινείται με ΜΜΜ εκτός ,θα περπατά εκτός και άντε θα έχει το διαμέρισμα με Α.C. με τοίχο θερμοκρασίας 50°C.Η βιώσιμη πόλη πρέπει να έχει για όλους και όχι μόνο για τους έχοντες την οικονομική δυνατότητα.

Τι πρόγραμμα μπορεί να γίνει από τις ηγεσίες των πόλεων για την βελτίωση των συνθηκών. Το γνωρίζουμε όλοι:αύξηση του ποσοστού πράσινου. Ο παραπάνω στόχος είναι στόχος κοινωνικός-στα λόγια-όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ως σκεπτόμενο ον. Θυμόνται οι παλαιότεροι την καταπολέμηση του νέφους από το 1979;Από τότε τι έγινε στην πραγματικότητα; Τα ελεύθερα οικόπεδα του κέντρου δεν τα αγόρασε ποτέ ο Δημος,οι ελεύθεροι χώροι πρασίνου μειώθηκαν, όλες οι πλατείες-παρκάκια αναπλάστηκαν-δηλαδή ο χώρος με έδαφος μειώθηκε και κυριάρχησαν οι πλακοστρώσεις(βλέπε Ομόνοια, Κοτζιά και εκατοντάδες περιφερειακές πλατείες)

Ποιοι λόγοι οδηγούν εκεί;

Α)το κόστος κατασκευής:1τμ πράσινου κοστίζει τουλάχιστον 3-4 φορές λιγότερο από πλακόστρωση όποτε η επιλογή πράσινου σημαίνει μείωση κέρδους για κάποιους

Β)οι πλακοστρώσεις έχουν κέρδος για τους Δήμους αφού ενοικιάζονται για αναψυκτήρια, ταβέρνες κτλ

Γ)οι μελετητές και οι υπεύθυνοι της μελέτης όσο και καλή διάθεση να έχουν συνήθως είναι αρχιτέκτονες-πολιτικοί μηχανικοί που δεν ξέρουν το αντικείμενο και αυτοί που το γνωρίζουν (γεωπόνοι, αρχιτέκτονες τοπίου) σπάνια παίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτές. Στους περισσότερους δήμους με βάση το σημερινό καθεστώς δεν έχουν καν δικαίωμα υπογραφής. Παράλληλα υπάρχει μια απαράδεκτη τακτική ώστε τα υλικά που χρησιμοποιούνται να είναι σκουρόχρωμα(κόκκινες πλακοστρώσεις/ γρανίτης Κοτζιά)όπου απορροφούν ακόμα περισσότερο την θερμοκρασία από τον ήλιο και την αποδίδουν το βράδυ.

Δ)Το περιαστικό πράσινο οικοδομείται με ταχύτατους ρυθμούς- θυμάμαι πως ήταν τα δάση στην Ν. Ερυθραία, Ντράφι, Γέρακα, Κηφισιά, Βριλήσσια, Μελίσσια, Πεντέλη και πως είναι σήμερα.

Ε)Οι ορεινές περιοχές που είχαν σημαντικές απώλειες φυτικού υλικού κυρίως λόγω πυρκαγιών

Στ)Τα μεγάλα έργα όπου χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι όγκοι μπετόν κλείνοντας και τους τελευταίους ελεύθερους χώρους. Σημαντική υποβάθμιση υπήρξε με την κατασκευή του Κηφισού:από δίοδος ψυχρών ρευμάτων αέρα από την παράλια προς την Δ. Αθηνά με την κάλυψη του ,το κόψιμο όλων των μεγάλων δέντρων, το μπετόν και την άσφαλτο που κατασκευάσθηκε οι αέριες μάζες πλέον θερμαίνονται μεγαλώνοντας το πρόβλημα της θερμικής κηλίδας.

Το ερώτημα είναι πως μπροστά σε αυτό το πλέγμα ιδιοκτησιών, οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε την θλιβερή πορεία των πραγμάτων. Πρώτα θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μητροπολιτικός οργανισμός διαχείρισης (βλέπε συντήρησης)και ανάπτυξης του πρασίνου της πόλης με λειτουργίες παρόμοιες (ΕΑΧΑ) ώστε να ενοποιήσει ενέργειες κάθε δήμου και οργανισμού. Αυτό θα βοηθήσει πρωτίστως στο κεντρικό σωστό σχεδιασμό. Η πολυδιάσπαση με τη σημερινή δομή των δήμων δεν βοηθά π.χ. ο Ελαιώνας ανήκει σε τέσσερις δήμους, το Γουδί σε τρεις, το πάρκο Πύργου Βασιλίσσης αντίστοιχα και δευτερευόντως θα μειώσει το τεράστιο κόστος διοίκησης που έχουν αθροιστικά όλες οι υπηρεσίες πρασίνου των δήμων και οργανισμών σήμερα. Τα οικονομικά μεγέθη που επενδύονται στο πράσινο από δημάρχους σήμερα είναι λίγα αλλά ακόμα πιο ελάχιστα έχουν αντίκρισμα, Ο μηχανισμός και οι μισθοδοσίες είναι τεράστιες και δεν ανταποκρίνονται στο σημερινό αποτέλεσμα.

2)Να υπάρξει δέσμευση όλων των σημαντικών ελεύθερων χώρων του αστικού ιστού και περιαστικού ιστού. Τέτοιοι χώροι υπάρχουν ακόμη και μπορούν να αλλάξουν σημαντικά όχι μόνο τα ποσοστά αλλά και την ουσία της ζωής στην πόλη. Ελληνικό, Γουδί, Δραπετσώνα, Ελαιώνας είναι οι πιο γνωστοί αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι μικρότεροι που παίζουν σημαντικό ρόλο στην κάθε γειτονιά. Ιδιόκτητοι χώροι μπορούν να δεσμευτούν με ανταλλαγή γης με το δημόσιο σε άλλη περιοχή και έκταση ίσης αξίας π.χ. χώρος πρασίνου στην Κυψέλη του Πατριαρχείου που θέλει να οικοδομήσει.

3)Να πραγματοποιηθεί πρόγραμμα πράσινων στεγών-ταρατσόκηπων σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια. Υπάρχουν σημαντικά προγράμματα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, Ιαπωνία και τις Η.Π.Α.. Το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να υποστηριχθεί με πιλοτικές κατασκευές και παρακολούθηση των κατασκευών που υπάρχουν από το Γ.Π.Α. όπου ήδη έχουν ξεκινήσει τέτοιες ενέργειες. Οι πράσινες στέγες έχουν σημαντικό ρόλο στα θερμικά δεδομένα και στη μόνωση των κτιρίων. Υπάρχει εξοικονόμηση ενέργειας έως και 30%. Έχει υπολογιστεί ότι ένας τάπητας γρασιδιού μειώνει την θερμοκρασία κατά 6-8Cστην επιφάνεια που βρίσκεται από κάτω. Το κόστος κατασκευής είναι σχετικά μικρό (περίπου 120€/m²) που αποσβένεται γρήγορα πέρα από την αισθητική βελτίωση και τη δυνατότητα χρήσης της ταράτσας που σήμερα ουσιαστικά δεν χρησιμοποιείται.

4)Η απελευθέρωση των πόρων για το πράσινο. Συγκεκριμένα με την αύξηση κατά 50 δρχ. της βενζίνης οι 5δρχ. έμπαιναν σε συγκεκριμένο κωδικό για την ανάπτυξη του πρασίνου. Ο πόρος αυτός ουδέποτε δόθηκε και χρησιμοποιείται από το ΥΠΕΧΩΔΕ για άλλες χρήσεις. Η απόδοση αυτού του τεράστιου ποσού δίνει πόρους για όλη την παραπάνω ανάπλαση και προφανώς υπολογίζοντας τη βενζίνη που καταναλώνουμε φτάνει ώστε να μην πουληθεί το 1/5 του Ελληνικού-αν ξεπεραστούν βέβαια τα οικονομικά συμφέροντα. Ο υπογράφων θα ήθελε να σημειώσει ότι δόθηκαν τεράστια ποσά για όλα τα έργα αλλά για το μόνο που ζητείται χρηματοδότηση με πώληση δημόσιας έκτασης είναι το Ελληνικό και αυτό αφού έχει δεσμευθεί σημαντικό ποσοστό αυτών μέσω αμαξοστασίου τραμ, ολυμπιακών έργων.

5)Η δημιουργία ενός σημαντικού προγράμματος βελτίωσης και ανάπτυξης των περιαστικών λόφων. Ο Υμηττός, το Ποικίλο, το Αιγάλεω, τα Τουρκοβούνια είναι χώροι που μπορεί να φυτευτούν και να αναστραφεί η κατάσταση που έχει οδηγήσει σε ερημοποίηση κομματιών τους Η χρησιμοποίηση κομπόστας από βιολογικούς καθαρισμούς που σήμερα πετιέται στις χωματερές είναι λύση και πηγή εδαφικού μίγματος. Σήμερα όλο και πιο δύσκολα βρίσκουμε στην Αθήνα «χώμα» ώστε να γίνουν φυτεύσεις όχι μόνο στα ερημοποιημένα βουνά αλλά και σε κήπους, πάρκα κτλ

6)Η δημιουργία δικτύων νερού από βιολογικό καθαρισμό για άρδευση. Η χρήση νερών της ΕΥΔΑΠ για την άρδευση των σημερινών και μελλοντικών χώρων πρασίνου είναι παράλογη και δαπανηρή. Η διάθεση στην θάλασσα των μισών ποταμών της Ν.Ελλαδας από την Ψυτάλλεια είναι τρέλα .Ένα φθηνό δίκτυο από ΡΕ που υποθαλάσσιο θα μεταφέρει και θα αρδεύει όλο το παραλιακό πράσινο μέτωπο (Τζιτζιφιές, Φάληρο, ολυμπιακές εγκαταστάσεις, πλαζ, Ελληνικό έως και Βουλιαγμένη) και μέσω αντίστροφα του Κηφισού τον Ελαιώνα και τους δήμους που περνά ενώ από τον βιολογικό της Μεταμόρφωσης το βορρά της πόλης(Ολυμπιακό χωριό, πάρκο Πύργου Βασιλίσσης, δημοτικά πάρκα.)

7)Νέο πρόγραμμα δεντροστοιχίων ώστε να σπάει η διαδοχή σκληρών υλικών και να αυξηθεί η σκίαση στους δρόμους-πεζοδρομία. Αυτό απαιτεί α)επιλογή λίγων ειδών που θα επιλεγούν κεντρικά και αντί αυτής της ακαλαίσθητης ποικιλομορφίας που κυριαρχεί σήμερα. Αυτό διευκολύνει την συντήρηση, την επιλογή αυτών των ειδών. Τώρα κάθε ιδιοκτήτης φυτεύει ότι θέλει, αν φυτεύει και δεν ρίχνει χλωρίνη να ξεράνει αυτό που ηδη υπάρχει για να φαίνεται η ταμπέλα του μαγαζιού του ενώ δουλεύει συνεχώς το AC μέσα. Πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες και προδιαγραφές

Παράλληλα να δημιουργηθούν οι πρασιές που θεωρητικά υπάρχουν στα πεζοδρόμια. Σήμερα είναι θέσεις παρκινγκ. Εκτός αν δεχτούμε ότι το Ι.Χ. είναι σημαντικότερο από τους πολίτες για να διευκολύνουμε τις μικροπελατιακές πολιτικές σχέσεις.

Σε ένα τέτοιο πρόγραμμα θα πρέπει να καθοριστεί και το δίκτυο πεζόδρομων ή δρόμων ήπιας κυκλοφορίας. Έχει αποδειχθεί ότι αυτές οι λύσεις βελτιώνουν όχι μόνο την γειτονιά φτιάχνοντας χώρους συνάντησης αλλά και βελτιώνουν με την ύπαρξη δεντροστοιχίων-με υποόροφο πρασιές-το μικροκλίμα της γειτονιάς.

8)Για να λειτουργήσει ένα τέτοιο σύστημα χώρων πρασίνου πρέπει να είναι ενοποιημένο. Δηλαδή από πάρκο σε πάρκο ή πλατεία οι δεντροστοιχίες να δημιουργούν μια ενότητα, να κινούνται τα ρεύματα του αέρα που θα εξομαλύνουν τις ακραίες θερμοκρασίες.

Όπως καταλαβαίνουμε οι παραπάνω προτάσεις αφορούν τους χώρους παρέμβασης ,τους πόρους που χρειαζόμαστε-νερό, χώμα, οικονομικούς-και τους θεσμούς που μπορούν να δημιουργηθούν για να υπάρξει η ανάπτυξη του πρασίνου. Έχει αποδειχθεί ότι όσο και να θέλει ένας δήμαρχος η παρέμβαση του και η αλλαγή στο σύνολο της πόλης δεν μπορεί να είναι τέτοια που να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Αν συνεχίσουμε έτσι θα μπορούμε να ζούμε στην πόλη μας σε λίγες δεκαετίες;

Παγκοσμιότητα των πυρκαγιών

Αναπόφευκτα η αγανάκτηση όταν «καίγεται το σπίτι σου» γίνεται κακός σύμβουλος για να αντιμετωπίσεις ψύχραιμα την καθημερινότητα και να δώσεις την αρμόζουσα βαρύτητα στα γεγονότα.

H ΝΑSA έχει ένα πρόγραμμα δορυφορικής φωτογράφησης των επιπτώσεων της ανθρώπινης δραστηριότητας στον πλανήτη. Ένα μέρος του προγράμματος είναι αφιερωμένο στις πυρκαγιές. Μελετώντας τις εικόνες διαπιστώνουμε την «οικολογική καταστροφή» κατά σειρά μεγέθους σε Β. Αμερική, Β. Αυστραλία, Β.Α. Ασία, Κ. Αφρική, Ν. Αμερική και Ν. Ευρώπη.

Εστιάζοντας στις καταστροφές της «δική μας περιοχής» ξεκάθαρα τα πρωτεία διατηρούν οι βορειότερες της Ελλάδας χώρες, με ψυχρότερο και υγρότερο κλίμα αλλά και ελλιπέστερα μέτρα πρόληψης και καταστολής. Εντυπωσιακή η εικόνα της Νότιας Ιταλίας με καμένη τη Σικελία αλλά και της Ουκρανίας. Η πρώτη διαπίστωση που μπορώ να κάνω είναι ότι η καταστροφή των δασών δε μπορεί να είναι συντονισμένο έργο εμπρηστών ταυτόχρονα σε όλη τη Νότια Ευρώπη

Η συγκυρία συντείνει στην εύκολη επέκταση και στη μεγιστοποίηση της καταστροφής από τις πυρκαγιές, η πρόκληση όμως στις περισσότερες περιπτώσεις είναι έργο των αυτοσχέδιων χωματερών και το δικτύου μεταφοράς της ΔΕΗ. Η ανικανότητα πρόληψης και καταστολής και η αποποίηση ευθυνών οδηγούν σε θεωρίες «εμπρηστών με αυτοσχέδιους αλλά μοντέρνους εμπρηστικούς μηχανισμούς» και άλλες θεωρίες πολιτικής συνομωσίας κατά του «έθνους και της πατρίδας».

Πρέπει να εστιάσουμε στην επόμενη της πυρκαγιάς μέρα και να αφήσουμε τη φύση να επέμβει στις καμένες εκτάσεις. Να αποφύγουμε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα με οικιστικές και αγροτοκτηνοτροφικές παρεμβάσεις.

΄Όλο το άρθρο στο Αθήνα – Οδηγός επιβίωσης

Πορεία αντίστασης από την πόλη στο βουνό...

Παρασκευή 27 Ιούλη 2007

Συγκέντρωση στο Μεσονύχι Αχαρνών 5.30μμ με την πορεία να ξεκινά στις 7.00μμ με προορισμό το τελεφερίκ...

Λεωφορεία Α10 & Β10 από πλατεία βάθης...
(κατεβαίνουμε στο τέρμα)

*Το Μεσονυχι Αχαρνών βρισκεται στην οδό Πάρνηθος, λίγο πριν τις Ταβέρνες
*Ευχαριστουμε Αλεξανδρε για το mail

ΤΟ ΠΡώΤΟ ΚΑΠέΛΟ ΚΑΙ ΦΑΡΔύ ΦΑΡΔύ

ΑΣ ΤΟΥΣ ΚΡΑΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ:

taparaponasas stoMIXER: ΤΟ ΠΡώΤΟ ΚΑΠέΛΟ ΚΑΙ ΦΑΡΔύ ΦΑΡΔύ